Wstęp

Zbytnia pochopność do przewodzenia nie wydaje się jednak cechą pożądaną u wychowawcy. Przywódca ma bowiem skłonność do ciągłego narzucania swoim zwolennikom własnej woli w tej czy innej formie, gdy tymczasem zadaniem wychowawcy jest respektowanie indywidualności wychowanków. Kierownictwo, któremu ich poddaje, może wobec tego posuwać się tylko do pewnych granic. Przywódcy sprawia satysfakcję samo kierowanie,' podczas gdy wychowawca powinien w nim widzieć tylko pewien środek. Zdolność do "rozgrzewania", do wywoływania entuzjazmu, zapału, zbliża się poniekąd do właściwości ostatnio wymienionych, nie jest jednak z nimi identyczna. Pokrywa się ona mniej więcej z tym, co Winkler--Hermaden określa jako nastawienie "apostolskie" i wymaga przede wszystkim, ażeby wychowawca sam był naturą entuzjastyczną. Jego entuzjazm "zaraża" wtedy obcujących z nim młodych. Pozostaje do omówienia jeszcze jedna ważna właściwość wychowawców. Omawiając poprzednio różne właściwości, składające się na zdatność wychowawczą, wyróżniliśmy wśród nich takie, które ułatwiają samo obcowanie wychowawcy z wychowankiem

Podobne strony: Wychowawca i jego opis i nie tylko.